„Armia zielonej flagi” Luk Jing (綠營), to formacja o cechach wojskowo-żandarmeryjnych, działająca za dynastii Qing (1644-1912). Składała się z Chińczyków narodowości Han, o których mówi się, że byli zdrajcami lub potomkami zdrajców dynastii Ming, którzy w 1644 roku przeszli na stronę Mandżurów i zwrócili się przeciwko własnemu narodowi. Jej nazwa wywodzi się od zielonego koloru sztandaru Luk Kei (綠旗). Stanowiska służbowe w poszczególnych jednostkach były dziedziczone po przodkach. Gdy zmarł ojciec jego miejsce zajmował syn. Większość obsady stanowili piechurzy, kawalerzyści i marynarze. Na uzbrojenie składała się broń biała i palna, szable, miecze, włócznie, łuki i strzały, a po modernizacji rewolwery, muszkiety, blunderbusy, karabiny i armaty.
Znaki chińskie "hanzi" odnoszące się do rzucania nożami, takie jak Fei Dao (飞刀) i Tou Dao (投刀) dotyczą w równym stopniu atakowania celów żywych i zamachów na życie, co sztuki cyrkowej i sportu. Można przyjąć, że rzuty wykonuje się na dwa sposoby, trzymając za rękojeść, poprzez ruch z ramienia i nadgarstka, lub wielokrotny obrót z trzymania za czubek ostrza. Osoby biegłe w walce z użyciem noży nosiły przy sobie po kilka tego rodzaju ostrzy, ponieważ w przypadku chybienia celu następowała utrata broni. W aspekcie taktycznym dochodziło więc do „oddania” noża celowi ataku. Nieuzbrojony przeciwnik zyskiwał narzędzie, którego mógł użyć przeciwko rzucającemu. Okoliczności te spowodowały przeświadczenie o ryzyku rzucania nożami w cel ruchomy, stąd ataki przybierały formę skrytobójczą.
Po lewej stronie koloryzowane zdjęcie z 1869 roku przedstawiające widok na Świątynię Fei Lai Si (飛來寺) w Qing Yuan (清遠). Zabudowania są usytuowane nad brzegiem rzeki Bei Jiang (北江), przepływającej przez prowincję Guangdong. Jej długość wynosi około 350 km. Wraz z rzekami Xi Jiang (西江) i Dong Jiang (东江) należy do systemu Rzeki Perłowej Zhu Jiang (珠江), gdzie współtworzy deltę, która uchodzi do Morza Południowochińskiego. To historyczne miejsce zostało zmyte przez powódź, która wydarzyła się w 1997 roku. Odbudowę przeprowadzono na wyższej kondygnacji niż pierwotne położenie. W Fei Lai Si przebywał Bodhidharma i mnich Chi Sin, stąd często mówi się, że jest to Południowy Shaolin. Na pierwszym planie dżonka wyposażona w długie tyczki. Foto: John Thomson
120 lat temu, w listopadzie 1905 roku reżyser Ren Jang Feng (任景豐) nakręcił pierwszy w Chinach film, pod tytułem "Ding Jun Shan" (定军山). Było to nieme nagranie sceny Opery Pekińskiej, przedstawiające epizod z bitwy o górę Jun w 219 roku n.e. Rolę generała Huang Zhong'a (黄忠) z okresu Trzech Królestw odegrał aktor Tan Xin Pei (谭鑫培). Stworzenie tego krótkometrażowego dzieła odbyło się z udziałem operatora Liu Zhong Lun'a (劉仲伦) i studia Fengtai Photography (豐泰照相館), które działało w Pekinie od 1892 roku. Cesarzowa wdowa Cixi uwielbiała śpiew Tan Xin Pei'a (na zdjęciu obok) do tego stopnia, że za każdym razem gdy występował nagradzała go dużą sumą pieniędzy. W dowód wysokiego uznania osobiście podarowała mu żółtą, cesarską kurtkę Huang Ma Gua (黄马褂).
Nunchaku zapisywane japońskimi znakami (ヌンチャク), to broń obuchowa używana w sportach i sztukach walki. Weszła do popkultury Zachodu w XX wieku, na co wpływ miała gra aktorska Bruce’a Lee i filmowe sceny walki z jego udziałem. W „Słowniku języka polskiego PWN”, oraz „Ustawie o broni i amunicji” z dnia 21 maja 1991 roku przedmiot ten został odnotowany jako „nunczako”. Pod tą nazwą utrwalił się w kanonie prawa polskiego, jednak pochodzenie kojarzone jest z chińskim terminem „Leong Tsi Gwan” (兩節棍). Są to dwie pałki połączone ze sobą elastycznym spoiwem w postaci łańcuszka, lub linki. Niektóre opowieści głoszą, że broń ta została wynaleziona za cesarza Taizu z dynastii Song, gdzie nazywana była kijkami smoka (大小盤龍棍; 太祖盤龍棍). Foto: PKYK
